Bernstein
In een prachtige, nieuwe concertzaal van de Opera luister en kijk ik vooral ook naar het orkest dat muziek speelt van Bernstein.
Ik zit achter en één etage boven het orkest en kijk op de niet al te vele kale hoofden van de mannelijke orkestleden en rechtstreeks in het gezicht van de dirigent. Iedereen is in het zwart, zoals een orkest betaamt. De vrouwen hebben kennelijk afgesproken doorzichtige mouwen te dragen, behalve de pianiste. Enkele interessante mannenkapsels en één oranje fluorescerende bril.
Vooraf stemmen de muzikanten uitgebreid hun instrumenten. Dan komt de dirigent binnen, aangekondigd als wereldberoemd. Ik heb geen idee, maar hij is geweldig om naar te kijken.
Dansende dirigent
Dansend staat hij op het toneel, driftig met zijn stokje te zwaaien. Je ziet meteen aan de dirigent als de muziek verandert. Moeten de blazers inzetten? Dan tuit hij de lippen en blaast de wangen op. Nog meer kracht in de muziek? De dirigentstok gaat driftig tekeer en zijn gezicht gaat alle kanten op. De muziek meer ingehouden? De dirigent beweegt langzaam zijn stokje en sluit de ogen. Opeens zweept hij de muziek weer op, zijn gezicht blaast en zuigt, hij staat te dansen op het kleine podium. Net een stripfiguur! Zo grappig.
En de muziek? Het is een feest om naar muziek van Bernstein te luistern. Ik kan nooit stil zitten, dus mijn hoofd gaat lekker mee met de maat. Bij de muziek van Westside Story raak ik opnieuw ontroerd.
P.S. Fotograferen mag niet tijdens het concert. Dus helaas geen foto’s van een dansende dirigent.
Klassiek concert in kerk
Ik ben geen grote fan van klassieke muziek, maar toen we in Wenen waren, heb ik volop genoten van een vioolkwartet in een prachtige, barokke kerk. Dus als ik een concert in een kerk zie aangekondigd, ga ik ervoor.
Een half uur voor aanvang staat er al een enorme rij. Dat belooft wat. Dat alles voor een goede plek! Ik daarentegen kom te zitten op een rechte, harde stoel, met matig uitzicht op het orkest, koor en twee zangers. Voor de kenners: muziek van Bach, Pachelbel, Buxtehude en Böhm.
Ik was al eens eerder in die kerk geweest en had me verwonderd over het kleine orgel zo midden in de kerk. Welnu, nu staat er een organist op zijn klassieks te swingen, de heupen een beetje heen en weer wiegend. De dirigent is van het soort zoals ik verwacht. Langzame, beheerste bewegingen, zo nu een dan gaan de billen even omhoog. Natuurlijk, het is een andere soort muziek dan Bernstein, waar alles ritmisch danst en beweegt. Totaal in tegenstelling tot deze zeurende, stichtelijke muziek.
Het is waarschijnlijk allemaal prima uitgevoerd, maar ik vind het slaapverwekkend. En wel zo erg, dat ik daadwerkelijk zit te knikkebollen. Als het concert is afgelopen, ben ik één van de eersten die op straat staat.