Marché des Capucins is waarschijnlijk de bekendste overdekte markt in Bordeaux. Het ligt in een enorme multiculti wijk. Of beter gezegd: ik zie daar vooral (Noord) Afrikanen.
De marktstandjes zelf worden veelal gerund door blanke Fransen, maar aan de rand en buiten zie je vooral de Afrikaanse tentjes. In de hele buurt is het winkelaanbod is vooral heel Afrikaans: Afrikaanse stoffen en bijouterieen, etenswaren e.d. Het is echt opmerkelijk hoeveel mensen van kleur hier rondlopen in vergelijking met de rest van Bordeaux.
Veel kappers, heel veel kappers
Maar er zijn vooral ook héél veel kappers. Op één straat zie je zeker een twintigtal kappers en barbers vlak bij elkaar. Voornamelijk gericht op mannen van kleur. Met de meest gestyleerde kapsels op de gevels. Maar ook in de rest van de wijk ontwaar ik de ene kapper en barber na de andere.
Dat maakt mij uiteraard heel nieuwsgierig. Ik blijf in de deur hangen bij één van die kappers. Als een soort tovenaar werken ze met een tondeuse. Een tamelijk wilde baard wordt bij de oren tot de kaak geheel weggehaald en de rest van de baard wordt van het gekrul ontdaan. De baard krijgt weer een beetje vorm.
Een man met een scherpe hoge horizontale haarlijn, stijl haar zit in de kappersstoel vooraan Het onderste deel is vanaf de nek tot de oren al opgeschoren. Een beetje een Hitler kapsel in deze fase, maar beetje bij beetje begint dat veranderen. De scherpe lijn wordt steeds zachter, vager. Het haar bovenop steeds korter, heel subtiel verandert het kapsel. Allemaal met de tondeuse, er is geen schaar te bekennen.
Eén keer per week
Een derde man, achterin in de zaak, komt vers gekapt naar buiten. “Hoe vaak gaat u naar de kapper?“ “Eén keer per week”, antwoordt hij een beetje nors. Zo’n nieuwsgierig oud wijf, denkt hij vast. Ik bekijk zijn kapsel en zie diverse scherp, subtiel getondeusde lijnen in zijn haar. Ik begrijp wel dat dat veel onderhoud nodig heeft. Die kappers in die straat hebben het vast altijd heel druk met deze ijdele (in de goede zin des woords) mannen. En, zoals ik in de tram overhoor, ook de kleine jongens beginnen al vroeg met een kapsel à la voetballer Ronaldo.
Eten
In deze wijk bruist het van het leven. Vandaag bezoek ik een snackbar waar ik een overheerlijke sandwich met sardines, aubergines, patatjes en een licht pikante saus opsmikkel. Allemaal Arabieren lopen hier in en uit. Eentje komt heel luid bellend binnen. Ik kijk wat verstoord en hij dempt meteen zijn stem. Even later biedt hij zelfs zijn excuses aan! “Ik dacht dat je boos was”. “Welnee, ik ben gewoon overenthousiast.” Ik drink mijn mierzoete thee op en zeg iedereen gedag.