Bordeaux
Een eerste keer in een vreemde stad ben ik altijd een beetje zenuwachtig. Maar Bordeaux is een stad waar ik me snel thuis voel.
En wat een opluchting dat er weer een dialoog is tussen de gastvrouw en mij. We hebben ongeveer dezelfde waarden, ze is een echte stedeling. Heel herkenbaar.
Drukte
Daar waar ik in P. de vogels kon horen fluiten, kan ik hier beter het raam pas na middernacht openen. Het huis staat op een drukke T-splitsing en sommige automobilisten laten hun auto even stationair draaien.
Vertier
Ik loop héél, héél erg veel kilometers. Het is dé manier om een stad te ontdekken, je de stad meer eigen te maken, de weg te leren kennen. En het OV is hier meer dan goed! In de stad herken je – ook hier weer – de vaste bedelaars.
Bordeaux voelt als een voorname stad. In het centrum: veel grote, sjiek uitziende gebouwen in die karakteristieke zandkleur van de kalksteen. Deze steen is typisch voor de regio en werd veel gebruikt in de architectuur van historische gebouwen. Goed verzorgd en schoon is het centrum. Veel grote straten en pleinen, maar ook zat kleine, waar altijd weer een leuk winkeltje of café te ontdekken valt. Het uitzicht over de Garonne is wijds en vooral tussen 12 en 2 stikt het hier van de joggers. In de woonwijken is de bouw beduidend lager. De oude huizen zijn niet hoger dan één of twee etages.
Rondleidingen leren mij meer over de stad, ik ga wel eens naar een concert en bij de bioscoop ben ik natuurlijk vaste klant geworden. Ik weet welke winkels ik leuk vind en na zoveel jaren Frankrijk ben ik er ook achter welke Franse merken mij kunnen bekoren!
Het beste museum is Cité du Vin. Als je meer over wijn wilt weten is dit absoluut een plek om te bezoeken.
Veel alleen
Nadeel is dat ik veel alleen ben. Sophie werkt overdag. Dat breekt me wel eens op. Het is niet altijd gemakkelijk om een praatje aan te knopen. Dus elk gesprek(je) met een barman, in een boetiek, bij de bakker, Office de Tourisme, daar knap ik enorm van op. Eén keer ben ik zelfs een uitgebreid gesprek begonnen met een jongen van een jaartje of 25 in de tram. Daar werden we allebei heel blij van.
Misschien moet ik bij een volgend verblijf meer cafés en kleine eettentjes bezoeken. Daar maak ik vaker een praatje.
’s Avonds neemt Sophie wel alle tijd voor me. Al snel babbelen we twee uur achtereen, terwijl zij staat te koken en wij daarna samen eten.
Vooral om 12-14 uur. Lunchtijd!
Eten
De gewoonte om tussen de middag warm te eten neem ik steeds meer over. Verfrans ik toch een beetje? In ieder geval merk ik dat met drie goede maaltijden op de dag, het verlangen om tussendoor te snacken verdwijnt.
Demonstraties
En ja, dan de demonstraties. Dat blijft toch het grootste culturele verschil tussen ons en de Fransen. Fascinerend maar ook tamelijk onbegrijpelijk om te volgen. Tegelijkertijd zijn ze vrij lijdzaam als dingen niet helemaal gaan zoals voorzien. Zoals een bus die lang staat te wachten om onduistere redenen, een vertraagde trein, een rij die niet opschiet. Ze wachten gewoon en veranderen niet in een opgewonden standje zoals ik. Ik begin zacht te sputteren, maar houd me in. In dit land waar ik te gast ben. En waar ik zeker opnieuw wil terugkomen. Op naar het volgende avontuur, hoop ik.
