Etiennette gaat met de taxi naar Dax, een uur reizen. Ze moet allerlei onderzoeken en behandelingen ondergaan in het ziekenhuis. Haar ziekenkostenregeling zorgt voor het vervoer en ik mag mee.
E. gaat soms naar Mont-de-Marsan, soms zelfs naar Bordeaux voor haar behandelingen, maar vandaag dus Dax. Zodra we zijn vertrokken, zetten de chauffeur en E. zetten hun woordenvloed aan en ik luister half mee naar hun zangerige gesprek.
Onderweg duikt halverwege de rit een dikke mist op. Het blijkt de uitstoot van de papierfabriek te zijn; het ruikt sterk naar verbrand papier. Tot twee keer toe. Het is wel zo weer over. Het verbaast me dat er toch de nodige woningen in de omgeving staan.
Vanaf het ziekenhuis loop ik in 20 minuten naar het centrum en bij het Office de Tourisme haal ik een toeristisch parcours voor Dax, de stad die vooral leeft van de thermale baden en hun behandelingen.
Thermale baden
Ze hebben een aantal gebouwen in Art-Deco stijl, waaronder het Indrukwekkende thermale badengebouw.
De behandelingen in dit soort baden zitten in het Franse ziekenpakket, hotelverblijf niet meegerekend. Enkele dagen later ontmoet ik iemand die zo’n kuur volgt, afgepeigerd is ze. Het schijnt dat je hard moet werken tijdens zo’n kuur: veel oefeningen, veel lichaamsbeweging. Het is o.a. goed voor je artrose. Hadden wij dat maar! Maar dit soort zaken wordt meestal alleen vergoed in landen die over dit soort warmwaterbronnen beschikken. Bij ons is het een soort vertier, hier is het serieus!
Daarop zie ik mijn eerste, grote arena. Daar waar de stierengevechten en courses Landaises worden gehouden. Indrukwekkend groot deze. Overal staan sculpturen die aan deze stieren – en koeienspelen refereren. De arena is gesloten; het seizoen is voorbij.
Warm water?
De route leidt me verder naar de beroemde ‘Fontaine chaude’, die me teleur stelt omdat ik niet bij het water kan. Je wilt toch voelen of dat water echt warm is, in dit stadje van de thermale baden.
Ik ga zitten bij een tentje dat Madeleines verkoopt, recht tegenover La Fontaine Chaude. Het Office de Tourisme had me al gewezen op deze (toch wel beroemde) plaatselijk gefabriceerde cakejes. Ik loop naar binnen, bestel thee en een Madeleine en zet mij buiten neer. Dan kijk ik precies op een drietal kleine leeuwenkoppen even verderop, waaruit stromend EN stomend water komt. En inderdaad, je verbrandt zowat je fikken.
Aangenaam ogend
Intussen brengt een aangenaam ogende 60-er (ik noem het even, want niet vaak kruisen aantrekkelijke types van die leeftijd mijn pad. In Frankrijk ietsje meer, omdat de heren hier zich gewoonweg over het algemeen beter en verzorgder kleden) en fluistert mij toe “voorzichtig met die mussen hier. Ze halen zo de Madeleine van je bord, de kleine dieven.” Klinkt als muziek in mijn oren. Ik mis de mussen zo enorm in Nederland, hier kwetteren ze volop en pikken dus de kruimels van je bord!
Ik wandel verder door de winkelstraat en word door treurnis overvallen bij een lingeriezaak. Ze grossieren in dit soort winkels in Frankrijk, maar deze heeft volgens mij alleen 80jarige vrouwen in haar klantenbestand, oude vrouwen die niet gezien willen worden.
Het is tijd om terug te keren naar het ziekenhuis, een wandeling die niet geheel zonder problemen verloopt.
