Hein begint er een gewoonte van te maken mij enkele dagen op te zoeken als ik op een nieuwe plek in Frankrijk neerstrijk. In twee dagen struinen we de buurt af op de motor. Ook hier heb ik het geluk een motorrijder aan te treffen die nog wel een helm aan me kan uitlenen.
Als een koningin
Ik kan dus niet zeggen dat de wind lekker door mijn haren waait tijdens het rijden, maar toch voelt het wel een beetje zo. Rijden op de motor geeft je een soort vrijheidsgevoel, het is een heel andere beleving dan in een auto door het landschap rijden. Hein zegt altijd dat het om de reis gaat, niet om de eindbestemming. En zo is het maar net. Op zijn nieuwe motor zit ik als een koningin. De enige ongemakkelijke momenten zijn bij het op- en afstijgen. Al mopperend voer ik telkens een soort acrobatische toer uit.
Het is perfect motorweer. ’s Morgens is het nog fris, maar in de loop van de dag gaat het vestje steeds verder open. En als we stilstaan, gaat dat zeker uit.
En het is zo lekker niet afhankelijk te zijn van de MOVIMA taxi, die nooit rijdt als je wilt en soms zelfs geen plek heeft. Tja, ook dit systeem is niet onfeilbaar.
Toeristische route
We starten in LaBastide d’Armagnac, een prachtig Middeleeuws dorp dat voornamelijk uit een groot plein bestaat met een geweldige kerk. Omdat we middenin de Armagnac zitten, zijn hier natuurlijk ook enkele winkels die deze gouden drank verkopen, maar we hebben deze middag al een proeverij geboekt. Uiteraard volgt dan een Franse lunch in een ander dorp en dan is het alweer bijna tijd voor onze rondleiding door één van de grootste ‘domaines’van Armagnac. Daarover later meer.
Dag twee een landelijke route door bossen, verdorde maisvelden en dorpjes die altijd in diepe slaap lijken te zijn. Het platte Landaise landschap wordt soms ineens verrassend heuvelachtig. Vaak geen bakker te vinden in die dorpen, maar wel altijd de Mairie, het postkantoor en in deze streek ook veel arena’s waar stieren- en koeienspelen worden gehouden. Hierover later meer.
Slapen
Voordat hij aankomt, waarschuw ik Hein voor het 1.40 m bed, zoals we vaker in Frankrijk tegenkomen. Maar E. is heel gastvrij en geeft ons de andere kamer met een groter bed. “Ik weet dat koppels dat fijner vinden, dus jullie kunnen daar slapen.” Hein wordt verder met alle egards ontvangen, eet de copieuze maaltijden mee. Hij leert net zoals ik ‘Floc’, drinken (streekgebonden aperitief : 1/3 armagnac, 2/3 druivensap) en op de laatste avond eindigen ze zelfs met een armagnac uit 2008.
Als hij na twee dagen weer vertrekt, ben ik een beetje verdrietig. Maar ik weet het, ’s avonds spreken we elkaar weer aan de telefoon.
