In P vind je een enorme sporthal en tennisvelden. In de sporthal kun je een aantal keren per week gymlessen volgen. Ook ik mag voor de tijd dat ik hier ben en tegen een zacht prijsje meedoen.
Van heel pittig tot la gyme douce. Het aanbod is zeer gevarieerd en ik doe het allemaal, drie avonden in de week.
Rood als een biet
Het is nog steeds behoorlijk warm en de muggen zoemen om ons heen. Maar ik ben voorbereid met mijn anti-muggenlotion.
Vooral die pittige les doet mijn hart enorm bonzen en mijn lichaam zweten. Alles behalve makkelijk en omdat ik de oudste ben, kom ik niet altijd helemaal mee. Hoogste leeftijd is rond de 55. Maar toch, de uitdaging, het feit dat ik vergeet dat ik zo’n hekel heb aan zweten, doet me doorzetten. Mijn medesporters zijn heel coulant en moedigen me aan. Na de eerste keer zegt de docent dat hij verrast is: “Dat ging echt heel goed. Ik ben trots op je.” “Nou ik ook”, glimlach ik met een hoofd zo rood als een biet.
Gym douce
De gym douce is van een ander kaliber. Heel traag en nauwgezet. De lerares van zo’n jaar of 60-65 is een kop kleiner dan ik. En ik ben al niet lang met mijn 1.58 m. Je ziet dat ze heel haar leven aan sport heeft gedaan. Daar waar de meesten op die leeftijd krom dreigen te gaan lopen, loopt zij káársrecht. Ze is heel precies en omdat we niet met heel veel zijn (max 15 mensen) heeft ze alle tijd en ruimte om ons goed te begeleiden. Zulke precieze, persoonlijke instructies heb ik nog nooit gehad. Allemaal vrouwen op één man na. De laatste krijgt ook veel aandacht, want die is nogal nieuw lijkt het. Hij doet alles braaf mee.
Opvallend is hoe ze het liggen en opstaan benadert. Voorzichtig met heel duidelijke volgorde van langzame bewegingen. Je mag bij haar absoluut niet neerploffen. Nuttige info, vooral voor als je ouder bent.
Verdere lichaamsbeweging
En natuurlijk doe ik vrijwel elke morgen mijn gymoefeningen, zoals elke keer in Frankrijk. Vanzelfsprekend heb ik ook weer het plaatselijke zwembad gevonden, waar ik 2 tot 3 keer per week een uur in het water te vinden ben. Vaak en veel ingehaald door snelle zwemmers. Snelheid is nooit mijn doel geweest in de ruim dertig jaar dat ik zwem, maar ik ben bang dat het tempo nog iets vertraagd is. Het zij zo.
Zo nu en dan pak ik de fiets om het vlakke landschap hier in de buurt te verkennen. Je moet je wel beperken tot de kleine wegen, want op de doorgaande wegen denderen de vrachtwagens en auto’s voorbij. Maar zodra je je op een kleine weg begeeft, is het heerlijk en ontspannen fietsen. Én je leert de buurt ontdekken. Kerkjes, mooi groen, een botanische tuin.
Superkalm, maar…
Het is hier superkalm en vredig. Op de jets na, die hier iets te regelmatig naar mijn zin overvliegen. Schiphol is er niets bij qua geluid, maar gelukkig zijn ze ook weer snel verdwenen. In de Mont-de-Marsan – de provinciehoofdstad van Les Landes – is een enorme vliegbasis gestationeerd. Ongeveer 4.500 man personeel waarvan meer dan 3.000 militairen. Vandaar dus.