Elke keer is mijn verblijf in Frankrijk volstrekt anders. Ander gastgezin (vaak vrouw alleen), leeftijd, onderkomen, streek, eten, tradities. Grote stad versus dorp. Goed tegenover waardeloos vervoer. Drukte tegenover kalmte.
Deze keer verblijf ik op twee totaal verschillende adressen. Dat maakt het soms lastig maar ook oh zo interessant en leerzaam. Ik geniet volop, zelfs als het niet altijd leuk is.
Pouydessaux , Les Landes
Hier is de cultuurclash het grootst. P. is klein en ronduit lelijk! Ruim en rustig, dat wel. Een eigen auto is absoluut noodzakelijk, maar die heb ik hier niet. Geheel afhankelijk van een vervangende taxi, die alleen naar de dichtstbijzijnde stad rijdt. En die meestal veel vroeger is dan je bestelt. Maar het rijdt!
De rust
Een stedeling in een gehucht, zonder auto. Dat is even schakelen. Hier moet ik mij letterlijk ontspannen en doen met wat er is.
Luisteren naar vallende eikels en kastanjes, ritselende bladeren. Kastanjes rapen en me verwonderen over de vele legen hulzen die zijn achtergebleven nadat de herten ze ‘s nachts opgepeuzeld hebben. Een rondje door het privébos(je), een praatje met de buurman op het dak. Me verwonderen over een gigantische kastanjeboom van meer dan vijftig jaar oud en een vijgenboom met een omvang die ik nooit eerder heb gezien.
van zeker 50 jaar oud
Naar het nabij gelegen Centre de Biodiversité en daar een hele dag voor nemen. Mijmeren aan het water, horzels wegslaan, de regen voelen, in slow motion lopen, via de bordjes meer over de natuur leren (en tegelijkertijd mijn Frans bijspijkeren). Verder fietsen, de bomen van kleur zien veranderen. De stilte van een dorp onderweg tot me nemen, een kerkje bezoeken, de geur van het gekapt hout opsnuiven, gecastreerde hanen bekijken, soms een gesprek beginnen met een vreemdeling. Niets opwindends maar oh zo bevredigend. De kleine dingen zonder de stadse prikkelingen.
Het dorp
Dan het dorp zelf. Ik burger snel in. Étiennette helpt daar zeker bij door me te introduceren in het plaatselijke café, me te wijzen op de gymlessen op de sportclub. Zo word ik dan weer uitgenodigd om met mensen te gaan wandelen en kan ik zomaar op iemands huisdeur kloppen. Ik merk dat op het postkantoor dezelfde mevrouw werkt als bij de bibiotheek waar ik haar de volgende dag weer tref. Bij Étiennette komen veel mensen over vloer, dus je komt al snel een bekende tegen als je rondwandelt.
Je leert ook dat je niet bij de enige plaatselijke bakker moet zijn. Ik wist niet dat ze in Frankrijk zulke vieze croissants konden bakken. Beter naar een plaatselijk restaurant of lunchen bij E.
En dan de vele ritjes met de MOVIMA taxi. Je bouwt vanzelf een band op met de chauffeurs. Soms krijg ik best vertrouwelijke dingen te horen.
Tradities en geroddel
Al die tradities in Les Landes. Hun eten (veel eend), hun spelen (stieren en pala/pelotte), hun zangerige spraak, hun ‘zijn’, ik zuig het allemaal op. Die tradities zijn nauw verweven met Spanje. Bijschriften en uitleg op borden zijn meestal tweetalig.
E. is bepaald geen gemakkelijke gastvrouw. Ze houdt vooral van monologen, maar de etentjes met diverse mensen, haar geroddel en geklaag, haar levensverhalen geven me een inkijkje in het dorpse leven. Voor een altijd nieuwsgierige stedeling is dat fascinerend.
Toch ben ik blij als ik weer naar Bordeaux afreis. Vier weken op dit platteland is meer dan genoeg!
