Lunchafspraak in Gallières, een dorp vlakbij. Met E. en Coco. Ik bekijk het voorafje (zelf opscheppen) en besluit ‘nee’, niet vandaag.
Grote porties
Tegenwoordig pak ik het voorzichtiger aan met zo’n dagmenu. De porties zijn hier zó groot! Als de aangekondigde varkenspoot op tafel wordt gezet, moet ik even slikken.
Wat een joekel, met kaassaus en frites en een beetje salade. Op zich heel smakelijk, maar zooo veel. Ik moet me er echt doorheen worstelen.
Zelfs CoCo zegt dat ze die avond alleen maar een salade gaat eten en ook E. moet duidelijk uitbuiken. Ze nemen trouwens wel alle twee een toet. Ik niet. Er gaat gewoonweg niet meer bij.
Weerstand
Alles is hier zo vlees gericht, de maaltijden maar ook de sandwiches. Ik houd best van vlees, maar hier overvalt mij weerstand tegen al dit vleselijk gebeuren.
Hier is de slager nog volop aanwezig en de slager van Roquefort (één van de vele Roqueforts in Frankrijk) is zeer gerenommeerd. Ik kan me voorstellen als je erg van het vlees bent, dat je hier uit je dak gaat bij de aanblik van alle uitgestalde keuze. Iedereen om mij heen looft deze geweldige slager met zijn fantastische prijs/kwaliteitverhouding.
Maar mij begint het steeds meer tegen te staan. Bij ons zijn de slagers zowat uitgestorven en elke keer als ik in een land kom waar het vlees uitbundig wordt uitgestald, bekruipt mij hetzelfde onaangename gevoel. Moten vlees, en nog meer grote hoeveelheden hompen vlees en allerlei boudins uitgestald. De pâté’s kan ik nog wel aan.
Ik ben geen vegetariër, maar dat vlees hier zo de hoofdrol speelt, dát ik ben het niet meer gewend. Het is overigens niet zo dat hier geen groenten worden gegeten, zeker wel en veel, maar vlees is leidend, lijdend zou ik bijna willen zeggen.
Geen verbod op vleesreclame
In Nederland is er een verbod op reclame van vlees. Dat zie ik hier niet gebeuren. Wat ze hier wel hebben is dat sinds 2025 restaurants verplicht zijn de herkomst van alle soorten vlees op de menukaart te vermelden. Sinds 2002 was er al een verplichting tot het vermelden van de herkomst van kalfs- en rundvlees, maar wordt de verplichting uitgebreid naar varkens-, pluimvee- en schapenvlees. Op deze manier wordt het voor consumenten nu gemakkelijker om ook in restaurants te kiezen voor een lokaal geproduceerd stuk vlees.
Één van de vleessoorten die hier op de kaart zou kunnen staan. Deze gecastreerde hanen (chapons) bij Pouydessaux worden vooral in de herfst en met de kerst gegeten. Bij ons ook wel bekend als kapoen, wat me aan ‘Sinterklaas, kapoentje’ denken. Maar dat zal er wel niets mee te maken.
In ieder geval hebben deze hanen tot dan een redelijk leven, zo te zien.
