Zaterdagmorgen, 18 oktober 2026, in de tram. De ochtend begint roze. Roze van de T-shirts van de mensen die rennen of lopen tegen borstkanker. Octobre Rose, de maand waarin alle aandacht uitgaat naar het gevecht tegen deze ziekte. Jaren geleden in Nantes heb ik dat ook gedaan. Het T-shirt gebruik ik nog steeds in de sportschool.
Het blijkt dat de loop tegen borstkanker een uur is vervroegd, zodat die geen hinder krijgt van de demonstraties deze middag.
OV ontregeld
Na een toeristische toer in een nieuw deel van Bordeaux, ben ik moe. Je loopt wat af in deze enorme stad. Hup, de tram in en terug naar huis. Bij het overstappen, helaas pindakaas, de tram rijdt niet verder. Het is demonstratiedag en dan ligt de stad op haar gat.
Deze week ben ik al diverse studentendemonstraties tegengekomen die allemaal kalm verlopen. Er wordt wat getetterd door een megafoon, maar dat is het dan wel. Wel stikt het overal van de politie, elke dag, vaak in half gevechtstenue met van die hoge laarzen.
Demonstratiedag
Vandaag andere koek: de pompiers, gele hesjes en onderwijzend personeel demonstreren mee.
Waarschijnlijk kan ik elders een bus of tram oppikken, maar de roosters van het OV zijn niet up-to-date en beloven trams die in werkelijkheid niet rijden. Ik ben al bekaf maar nu moet ik nog zeker 40 minuten lopen om thuis te komen.
Onrustig in de stad
Het is onrustig is in de stad, het wemelt van de jongeren, vaak in demonstratietenue. Veel in het zwart en gezichtsbedekking. Ook opmerkelijk veel (grote) brillen.
Dan wil ik een grote allee kruisen, waar duizenden demonstranten (50.000 in Bordeaux) rustig maar wel scanderend lopen. Tot mijn verbazing glijd ik er soepeltjes doorheen. Ik merk weinig van de oproer waarover iedereen het altijd heeft. Ik vervolg mijn weg en onderweg zie ik een jongen met heel rode, wijd open gesperde ogen. Die heeft dus duidelijk geen voorzorgsmaatregelen genomen zoals een halve duikbril op zijn neus tegen het traangas!
Onderweg op een groot plein de overblijfselen van een afgefikte fiets en nog wat onduidelijk overgebleven stukken. Achter mij zie ik plots in het centrum een grote donkere wolk opstijgen…
Sophie doet mee
Ook Sophie laat haar stem horen, zoals vele anderen die sympathiseren met de demonstranten. Angstige momenten zijn er. Op een gegeven moment kan ze geen kant meer op, met de Garonne aan de ene kant, de huizen aan de andere kant. En agenten die demonstranten de pas afsnijden als ze een zijstraat in willen. De politie die lustig strooit met traangasbommen. Sommige agenten lijken een traangasverzamelpunt voor andere agenten. Hun vesten volgepropt met van die bommen.
Precies op tijd thuis
Steeds vermoeider slof ik verder naar huis. Ik ben ook geen 20 meer. De afstand van de dag van uiteindelijk 12,5 km hakt erin.
Het blijkt dat ik geen uur later had moeten vertrekken uit het centrum, want toen brak de hel los. Dat kan ik ook zien op alle filmpjes over Bordeaux die op Instagram voorbij komen. Ingeslagen ruiten bij winkels die geen voorzorgsmaatregelen hebben genomen. Plunderaars. Brandjes. Traangas, veel traangas. Ook vlakbij mij in de buurt, bij station St. Jean zijn er politieacties geweest.
Gelukkig weinig van gemerkt, want dat was ik nog veel vermoeider geweest en erger, ik had klappen kunnen krijgen.