Dit stadje is ongeveer 20 minuten rijden van Pouydessaux. De wat slaperige hoofdstad van het departement Les Landes, 30.000 inwoners. Wel hebben ze een restaurant met één ster en dat ga ik eens bezoeken.
Restaurant met één ster
Twee heren hebben een mooie oude villa omgebouwd tot een sfeervol hotel met ca. 6 kamers en een prima restaurant. Dat restaurant bestaat uit het chique gedeelte met één ster en een brasserie. En in die laatste gelegenheid kun je buitengewoon lekker eten tegen een buitengewoon schappelijke prijs.
Ook hier kun je het middagmenu bestellen zoals dat overal in Frankrijk doordeweeks kan, maar dan verfijnder en in een mooie omgeving. Voor 28 euro, ja, je leest het goed, eet je hier een entree, hoofd en toet, voorafgegaan door een soort uitgebreide amuse. Mooi opgemaakte schotels en heerlijke smaken.
Personeel
De gerant is een broodmagere lange man, met een innemende glimlach. De strakke snit van zijn broek, zwabbert om zijn echt heel iele benen. Het jasje geeft zijn gestalte nog enigszins vorm. Grote voeten.
De twee bazen lopen rond voor wat hand- en spandiensten en enige controle. De oudste van de twee, een zestiger, in een nette spijkerbroek en een duur, semi-casual jasje. De tweede, kleiner met nadrukkelijke bril, draagt een vers gestreken kakelwit overhemd. Maar zijn broek… Sportievige snit, hoogwater en volstrekt vormloos. Maar wel weer heel dure, goed gepoetste schoenen.
Druk bezocht
Het verbaast me hoe druk de lunch op een donderdagmiddag wordt bezocht. Uiteraard door de soort ‘eenvoudige chique’. Niet te overdreven, maar wel verzorgd. Het soort mensen dat je verwacht bij dit etablissement. Althans, behalve dat ene stel dat gewoon in bermuda durft binnen te komen.
Zo tegen het eind van mijn maaltijd komen twee mannen bij mij in de buurt zitten. Bestellen ook gewoon het dagmenu maar gaan uit hun dak met de wijn. Tenminste dat denk ik. Een rode wijn uit 2015 en één van de twee steekt zijn neus zo diep in het glas, dat ik bang ben dat hij in de wijn gaat verdrinken.
Ondertussen worden de gangen vriendelijk geserveerd en heel bedachtzaam neem ik telkens een hap. Zulk eten moet je savoureren. Op het menu buiten staat dat de hoofdschotel ravioli met boudin noir zal zijn. Ik krijg tête de veau. Het toetje is killing: buitengewoon lekker en buitengewoon veel.
Ik sluit af met een kopje thee en een piepkleine Madeleine.
Hallo Erica, eindelijk even tijd om je blog te lezen tussen alle drukte door. (Het is nu 7.52 uur, Henk slaapt nog)
Fijn je verhaal over de bossen te lezen erg verduidelijkend. Wij rijden er met 110 km/uur langs en ik vraag me dan toch af van wie al die bomen zijn, waarom die stapels met omgezaagde stammen en vooral waarom alleen dennen. Mont-de-Marsan zag ik op de borden staan; tot nu toe was het een naam, deze keer en vanaf nu is het de naam van de plaats waar Erica zo lekker gegeten heeft.
Ik kijk uit naar je verhalen over Bordeaux, toch weer een hele andere omgeving dan het platteland van Les Landes.
Groet uit Bolnuevo van Marijke.
Je bent weer terug op je ouwe plek. Heerlijk, heb veel plezier de komende zes maanden. Ja, die bossen, het was ook nieuw voor mij. Ik dacht altijd dat het alleen voor toerisme was, maar niets is minder waar. Ja, grappig hè, dat dingen ineens meer betekenis krijgen als je er meer over weet.