Ik laat het er niet bij zitten. Er moet een nieuwe telefoon komen, en snel. Bovendien laat ik me echt geen 225 euro door de neus boren!
FNAC buiten het centrum
De volgende dag op naar een andere FNAC. Ik leg uit wat het probleem is. Misschien lukt het hier wel? Helaas, pindakaas, ook hier werkt het niet met de creditkaart. Gelukkig heeft deze medewerker een helder moment. Waarom doen we het niet gewoon via uw bankrekening? Het verwerken van deze gegevens verloopt soepel. Ik blij, hij blij. De telefoon is hier niet op voorraad; twee dagen later mag ik terugkomen.
Ondertussen krijg ik allerlei email-bevestigingen – in het Frans uiteraard – die ik moet ontcijferen. Zo’n telefoon kopen, de gegevens overzetten en de oude terugverdienen kost veel werk, veel werk en nog meer werk, merk ik later.
Stress!!!
De telefoon ophalen is een fluitje van een cent deze keer, maar dan volgen mijn vragen over de retournering van mijn oude telefoon.
Lastig, lastig, vooral als je een medewerker krijgt die kijkt alsof hij water ziet branden als je niet precies de juiste terminologie gebruikt. In het Nederlands is het soms al een gedoe, laat staan in het Frans. Ik worstel, probeer de juiste omschrijving, de woorden te vinden. Dat lukt niet echt, met zo’n dumbo niet meedenkt. Ik schiet nu echt in de paniek. “Het is heel erg lastig om iets uit te leggen in een vreemde taal”, roep ik opgewonden. “Dit is heel stressvol. Help me een beetje!”
“Maar u spreekt heel goed Frans mevrouw!” “Ja, ja, maar ondertussen begrijpt u niet wat ik wil. Namelijk dat ik een telefooncode nodig heb van mijn oude toestel. Hoe vind ik die?” “Telefooncode, telefooncode? Wat bedoelt u, mevrouw?” “Iedere telefoon heeft toch een eigen code, een unieke code?” “Oh, bedoelt u dat, de IMEI code!” Hè, hè, we zijn eruit. Met alle opgedane informatie kan ik nu thuis alles gaan regelen.