In het weekend 17/18 oktober kun je overal wijn proeven in het gebied van de Graves in de wijnstreek Bordeaux, ten zuiden van de stad Bordeaux.
Iedere wijnstreek binnen de Bordeauxstreek geeft door het jaar heen een weekend wijnproeven.
Zestig domaines doen deze keer mee, dus keuze genoeg. Onderweg stikt het van de verwijzingsbordjes van de verschillende wijnboeren. Nog veel meer dan op de officiële lijst staat.
Gedoe
Hoewel ik me verheug op deze middag, merk ik dat ik wijn proeven toch een gedoe vind. Ik ben niet zo’n losse wijndrinker die op een terrasje zegt “ja, lekker, doe mij maar een wijntje”. Geef mij maar een goede kop zwarte thee!
Dus zomaar wijnproeven, lastig, lastig. Eerlijk gezegd, vertrekt mijn gezicht de meeste tijd. Ik probeer wel de smaak tot mij te nemen, maar zoals Sophie en vriend Stefan zo nu en dan verlekkerd staan te kijken, dat herken ik niet zo.
Wijn en eten, dat wel
Een wijnproeverij waarbij telkens bijpassende hapjes worden geserveerd, dat werkt wel bij mij. Zoals ik afgelopen zomer in Amsterdam heb ervaren. Maar hier is het gewoon, recht toe, recht aan, de wijn proeven. Wijn bij een maaltijd, ja, dat kan ik heel erg waarderen. De juiste wijn bij het juiste eten. Thuis is het soms een beetje zoeken, maar in een restaurant laat ik me heel graag adviseren. En dan geniet ik volop.
Verschillende wijnboeren
Qua wijnproeven worstel ik me er een beetje doorheen. Wel heel leuk aan deze middag is de verschillen te zien tussen de diverse wijnboeren. We starten bij een kleine, biologische boer. Het is daar redelijk rustig en we krijgen alle tijd om te proeven. Hier krijg je nog brood om de smaak te neutraliseren voordat je aan de volgende wijn begint.
Dan komen we bij een domein, waar ze ook potjes verkopen: confit de canard, rillettes de canard, dat soort dingen. Sophie en Stefan houden meteen halt en bekijken verlekkerd het assortiment. En slaan ook hier hun slag.
Ze verkopen ook eendenvet. Ik heb laatst een patatje gegeten dat in dat vet bereid was… dat is echt een andere dimensie qua smaak. Maar ja, te riskant om mee te nemen. En extra gewicht dat ik weer moet meeslepen.
De derde halte is een enorm domein, waar vele tafels met proevers staan. Tussen de middag had je daar ook kunnen lunchen. Kinderen spelen buiten en je kunt er middenin de wijngaard staan.
Niet met lege handen
Uiteraard gaan we met volle tassen naar huis. Ook ik ga niet met lege handen terug. Ik heb wel wijn gekocht die ik enigszins kon beoordelen. Denk ik toch. Maar het is vooral wijn die ik heb meegenomen om samen met Sophie te drinken.
