Zaterdagmiddag bij Sophie. Een enorme drukte in het centrum. Auto’s rijden af en aan. Ook in het café is het druk.
“Dat zijn de jagers”, legt E. uit. “In het weekend jagen ze hier. Op herten. Ik heb ze gevraagd vooral ook op everzwijnen te jagen, maar dat willen ze niet. Everzwijn is lang niet zo lekker als hert.
Door al dat jagen zijn er veel te weinig herten over, maar ze blijven toch erop schieten. Nu heb ik ze verboden op mijn terrein te jagen. Maar soms denken ze er toch mee weg te komen. Ze verzamelen zich op bepaalde punten, maar ik weet waar dat is. Als ze naar mijn zin te dicht bij mijn terrein zijn, dan heb ik zo mijn manieren.
Op een keer ben ik bij ze in de buurt gaan staan en heb drie minuten lang op mijn claxon gedrukt. Zo wist ik zeker dat alle herten verdwenen waren.” Ze lacht er hartelijk bij. Ik vind het ook een geweldige actie!
Overigens, ik heb hier nog nooit een hert in de buurt gezien. Wel dat ze geweest zijn, want ze laten een spoor van geplette en half opgegeten kastanjes in de tuin achter.
