Op mijn nieuwe adres opent een vriendelijk lachende jonge vrouw de voordeur. Kort, beginnend grijzend haar. Ze heet Sophie, 40 jaar jong.
Het appartement meet nog geen 40m2. Officieel dan. Ze heeft nog een klein ommuurd buiten van 13m2 en een ruime slaapkamer in de kelder. Het appartement is efficiënt ingericht.
Het helpt dat Sophie de hele dag werkt. Ik kan me voorstellen dat je op elkaars zenuwen werkt als je de hele dag bij elkaar bent.
Mijn slaapkamer is verbazingwekkend ruim. Hij grenst aan een tamelijk drukke straat en ik open alleen ‘s nachts het raam. Soms staat er een idioot stationair te draaien en ja, dan gaat het raam ook dicht. Overdag merk ik niet veel van het verkeer.
In de hoogte
Mijn bed is in de hoogte gebouwd. Met een klein trappetje hijs ik me elke dag erin en eruit. Ook middenin de nacht als ik naar het toilet moet, wat nogal eens gebeurt. Onder het bed een kast met heel veel lades, waar ik al mijn spullen gemakkelijk kwijt kan. In een hoek hangt een stang met ruim voldoende kledinghangers.
Aan de buitenkant is het een typisch oud Frans huis. Het bestaat uit twee verdiepingen en op de bovenste schijnt een oude vrouw van in de tachtig te wonen en die hoor ik alleen wat heen en weer schuifelen. Als ze de trap opgaat, lijkt het wel alsof ze in het huis zelf is. Een beetje zoals de oude huizen in Amsterdam, waar je alles hoort. Je moet geluk hebben met je buren.
Kobaltblauwe luiken
De luiken bij Sophie zijn kobaltblauw en ze vertelt dat de buurvrouw zeer ontstemd was toen de vorige eigenaar ze deze kleur had gegeven. Terwijl ze staat te klagen, kijkt Sophie omhoog naar haar luiken en denkt “Mens, waar maak je je druk over. Je kunt amper de oorspronkelijke kleur van de luiken zien. De schilder is heel lang geleden voor het laatst langs geweest.”
Gare St. Jean
Tien minuten lopen van het hoofdstation van Bordeaux. Overal in de buurt stoppen volop bussen en trams. Tegenover deze oude huizen staan gloednieuwe mooie, moderne gebouwen. Het geeft wel iets speciaals deze mix van oud en nieuw.