De temperatuur een paar graden omhoog? Het is meteen rokjesdag. Kekke zomerjurkjes met blote armen, open schoentjes. Openstaande hemden met de blik op een harige mannenborst. Alle remmen los.
Maar ja, werk en vrije tijd. Dat is toch niet hetzelfde. Hier mag de rem er wel vaker op. Op het werk vertegenwoordig je je bedrijf; je bent niet een dagje op het strand. Kleding – of het gebrek eraan – mag nooit van de boodschap afleiden.
Stoer. Modieus. De zonnebril. Fijn tegen fel zonlicht. Echter, ook een echte communicatieve sta-in-de-weg bij een belangrijk gesprek. Want: geen oogcontact.
Als we met iemand spreken, willen we de ogen zien. Die geven namelijk belangrijke communicatiesignalen af. Heb je dus een belangrijk gesprek, vermijd het terras. Ook al is die zon nog zo verleidelijk. Of zoek een plekje in de schaduw zodat je geen zonnebril nodig hebt. Gesprek wat minder belangrijk? Toch lekker in de zon? Start in ieder geval met elkaar in de ogen te kijken. Dan kan de zonnebril weer op. Met de juiste kleur glazen.
Toen ik begin twintig was, zei een vriendin “nu ik jouw voeten heb gezien, vind ik de mijne minder lelijk!” Ik moest er hartelijk om lachen.
Kleine, korte worstteentjes heb ik. Een hoge wreef en voetbreedte Katrien Duck. Maar dat heeft me nooit belet om mooie schoenen te kopen. Veel schoenen zelfs.
Ja, het is waar. Soms is het wat lastig om veterschoenen goed dicht te krijgen. Sommige laarzen zijn wat moeilijk in te komen. In sandalen zitten mijn korte tenen wat verloren in de open neus.
Ineens viel het me op hoe weinig persoonlijke ruimte je in de hoofdstad van Frankrijk hebt. En ook hoe elegant daarmee wordt omgegaan, vaak in tegenstelling tot ons eigen land. De taal van ruimte, hoe gaan we daarmee om? Hoe bepaalt het ons gevoel, onze status