Het was me vorig jaar al in Nantes opgevallen: buiten de grote stad is het leven niet echt ingericht op wandelaars. Lees: weinig trottoirs dan wel te smalle trottoirs.
Omdat ik graag veel wil bewegen (mijn dagelijkse zwemroutine en 3x week naar de sportschool moet ik echt even anders inrichten), is het de bedoeling de benenwagen te gebruiken. Zolang je binnen het dorp blijft en de doorgaande weg(en) vermijdt, lukt het meestal wel.
In La Guierche wil ik vrijwilligerswerk gaan doen, anders verveel ik me hier te pletter op het platteland! Dat gaat zeker lukken, maar eerst de Franse voorjaarsvakantie uitzitten.
Misschien werkt het in Nederland ook zo, maar aangezien ik geen kinderen heb en ook nooit heb gehad, heb ik geen idee hoe dat in ons land plaatsvindt.
La Guierche- mijn huidige verblijfplaats – is een dorp met 1.000 zielen, zo’n 15 km van Le Mans (dat tussen Parijs en Nantes ligt).
Hoe klein het dorp ook is, de trein stopt hier wel. Hoewel, hij is er vooral voor de forenzen, dus rijdt dit vervoersmiddel op diesel voornamelijk ’s morgens tot een uur of 9 dan één keer overdag omstreeks 13.00 uur en vervolgens wederom aan het eind van de middag tot ca. 20 uur.
Deze keer verblijf ik bij een alleenstaande vrouw van mijn leeftijd, genaamd Kékélia. Toen ik begon met contact te leggen was ze nog met George, maar die prille liefde bleek intussen in de kiem gesmoord.